Brief van de dag
Zelfdoding
Er gebeurt veel in het leven van een kind als één van de ouders besluit uit het leven te stappen, zoals bij de dood van Antonie Kamerling. Ongewild en onbewust dringt zich de vraag op – ongeacht de leeftijd –waarom wilde papa of mama niet blijven leven voor mij (Ten Eerste, 8 oktober)? Partners gaan (uiteindelijk) door met hun leven, familieleden en vrienden ook, maar voor een kind van een ouder die zelfmoord heeft gepleegd, blijft deze ingrijpende gebeurtenis voor altijd een pijnlijk (gapend) gat. Diegene waar jij je leven aan te danken hebt, waar jij altijd loyaal aan zult zijn, heeft ervoor gekozen niet meer bij jou te willen zijn. Daar kan een hele pijnlijke en destructieve energie van uit gaan. Elk kind zal dit op zijn eigen manier ondergaan. Je kunt het niet oplossen. Wat helpt is erkenning. Je bent in de steek gelaten en dat doet veel met je eigenwaarde.
Ik was 18 jaar toen mijn moeder een eind aan haar leven maakte. Tot aan de dag van vandaag, als moeder van drie kinderen, draag ik die daad in mij mee, ook al snap ik inmiddels dat haar depressiviteit ondraaglijk was. Uiteindelijk heeft die gewonnen van haar liefde voor mij en mijn broertje en zusje. En dat is pijnlijker dan haar dood zelf. Ik wens Kamerlings echtgenote Isa Hoes en alle ouders van wie de partners zelfmoord hebben gepleegd wijze inzichten toe in dit pijnlijke proces.
Dia Wilbrink Millaa, Zwolle
REAGEREN ?
VK . NL / BRIEF VAN DE DAG
